Bordeaux

Bordeaux begon als Burdigala, een nederzetting die Gallische stammen stichtten aan een ruime bocht van de Garonne. De naam zou "haven van de maan" betekenen, naar de halvemaanvorm van die bocht, en de stad draagt de bijnaam Port de la Lune tot vandaag. Toen de Romeinen kwamen, plantten zij de eerste wijnstokken in wat nu de Médoc is. De wijn en de stad zijn sindsdien nooit meer los van elkaar te denken.

In 1154 trouwde Eleonora van Aquitanië met Hendrik II van Engeland, en Bordeaux werd Engels. Dat bleef het drie eeuwen lang. De Engelse dorst naar Bordeauxwijn, die zij claret noemden, maakte de stad rijk. Pas in 1453 viel Bordeaux weer aan Frankrijk toe, na de slag bij Castillon die het einde van de Honderdjarige Oorlog inluidde.

De grote bloei kwam in de achttiende eeuw. Bordeaux werd een wereldhaven, en de bestuurders lieten de middeleeuwse stad afbreken en herbouwen in statige klassieke steen: brede pleinen, lange kades, rijen identieke gevels. Een deel van die rijkdom kwam uit de Atlantische handel, met de slavenhandel als donkere kant van dat verhaal. Het is dezelfde welvaart die de stad haar gezicht gaf.

In de negentiende eeuw kwam de Pont de Pierre, de eerste vaste brug over de Garonne, gebouwd onder Napoleon. En in deze eeuw vond Bordeaux zichzelf opnieuw uit: de roetzwarte gevels werden schoongemaakt, er kwam een geruisloze tram, de Miroir d'Eau verscheen voor de Place de la Bourse, en in 2007 zette UNESCO de hele Port de la Lune op de Werelderfgoedlijst.

De rode Bordeauxwijn, meestal een blend van cabernet sauvignon en merlot, komt uit de wijngaarden van de Médoc, Saint-Émilion en de Graves rondom de stad. In de stad zelf proef je hem in de talloze wijnbars, of leer je hem kennen in de Cité du Vin. Erbij hoort, klassiek, een entrecôte à la bordelaise: een biefstuk met een saus van rode wijn, sjalot en merg. En als zoete afsluiter de canelé, het kleine gebakje met een donkere, krokante karamellaag en een zacht, naar rum en vanille smakend hart.