Vier mensen. Eén auto. Elf dagen. Vier talen. Vijfeneenhalfduizend kilometer.
De koffers liggen in de kofferbak. Sophie, Olivier, Jessica en Arnoud.
Elf dagen later, op zaterdag 30 mei, draaien we de Schinkelweg weer in. Daartussen ligt een lijn die zich naar het zuiden buigt door Normandië, dwars over de Pyreneeën, langs de Atlantische kust van Spanje en Portugal, en via Bordeaux terug naar huis.
Dit is onze reis.
Vier passen op de stempel van deze trip. Vier sets oren voor onderweg-muziek. Vier paar schoenen voor stadswandelingen. Vier kantines voor late lunches.
De volledige reis op één kaart, over de echte wegen die we reden. Elke foto staat op de plek waar hij genomen is: beweeg eroverheen om hem groot te zien, klik om hem schermvullend te openen, en zoom in om de clusters uit elkaar te halen.
Ergens in de namiddag glooit het landschap af, eerst over het Kanaal heen, dan over de groene velden van Cotentin. We rijden Sainte-Mère-Église binnen.
Op woensdag 20 mei is dit het einde van onze eerste rijdag. Vanuit Zoetermeer zo'n zeven uur naar het zuidwesten, dwars door België en Frans-Vlaanderen, langs Lille en Rouen, het schiereiland Cotentin op.
Vlak voor Cotentin kruist de route de monding van de Seine. De Pont de Normandie spant zich daar in één witte boog over het water, tweeënhalve kilometer kabels en beton, en heel even is iedereen in de auto stil.
Sainte-Mère-Église is een naam die elke geschiedenisleraar kent: hier zweefden in juni 1944 Amerikaanse paratroopers naar beneden, één bleef met zijn parachute aan de kerktoren hangen. De pop hangt er nog. Niet als attractie, als ankerpunt.
Vandaag is het stil dorp aan een kruispunt. Vlak ernaast: Utah Beach, een van de invasie-stranden, vijf kilometer naar de kust.
Negen uur rijden, dwars door Frankrijk. Vanavond slapen we niet meer in Frankrijk.
Donderdag 21 mei is een lange autodag. Vanuit Sainte-Mère-Église gaat het zuidwaarts via Le Mans, Tours, Bordeaux, en bij Hendaye de grens van Spanje over.
We landen in Eibar, een Baskisch stadje verstopt tussen de groene heuvels in de provincie Gipuzkoa. Niet meteen een toeristische trekpleister: Eibar is industrieel en authentiek, een echte Baskische plek.
Een halfuurtje rijden vanuit Eibar en je staat oog in oog met een titanium boot.
Op vrijdag 22 mei rijden we vanuit Eibar in een half uur naar Bilbao. Dagtrip. De stad die in de jaren '90 niemand bezocht en die nu door iedereen wordt geprezen.
Het kantelpunt was 1997: het Guggenheim opende, ontworpen door Frank Gehry. 's Middags rijden we door naar Burgos voor de overnachting.
Meer over deze stad: de uitgebreide Bilbao-reisgids heeft de hele geschiedenis, alle bezienswaardigheden met feitjes, pintxos-tips en een wandelroute voor de dagtrip.
Twee uur door de bergen van Cantabrië, dan zie je in de verte een gotische kathedraal staan zoals een schip op een steppe. Burgos is een stop op de Camino de Santiago. De kathedraal is UNESCO werelderfgoed, met El Cid (nationale held van Spanje) begraven.
Vijf nachten op één plek, dezelfde sleutelhouder, dezelfde keuken. Elke ochtend de oceaan op vijf minuten lopen.
Op zaterdag 23 mei rijden we vanuit Burgos zes en een half uur naar het zuidwesten, naar het kustdorp Apúlia. Hier blijven we vijf nachten. Dagtrips mogelijk naar Porto, Braga, Guimarães of Peneda-Gerês.
Apúlia ligt in de gemeente Esposende, ~30 km ten noorden van Porto. Het strand Praia de Apúlia is lang en open, beroemd om de oude moinhos do mar (zee-windmolens).
Per dag een kort verslag plus de hoogtepunten in beeld. Sommige dagen vullen we nog in, want het is, terwijl je dit leest, voor ons nog steeds nu.
Vroeg uit Burgos, zes uur door de meseta, de grens over Portugal in. Tegen het einde van de middag rolt de auto Apúlia binnen. Sleutel halen, tassen droppen, kinderen direct het strand op. De zon zakt traag in de Atlantische Oceaan en het is meteen vakantie.
Eén van die dagen waar geen plan op staat. Voet uit, badpak aan, koffie op de veranda. Het strand voor de deur, vijf minuten lopen, en daar zijn we de hele dag. Lezen, zwemmen, lui zijn. 's Avonds zonsondergang opnieuw, maar nu zonder de spanning van net aangekomen.
Overdag het binnenland in voor watervallen in het natuurgebied: groen, koel, het tegenovergestelde van het strand. We lopen, we kijken, de kinderen wagen een teen in het ijswater. Aan het einde van de middag rijden we door naar Braga, "Roma Portugesa", en eten daar uitgebreid op een terras. De terugrit gaat in donker.
Dagtrip naar Porto. Ribeira-wijk langs de Douro, de boog van de Dom Luís I, een glas port in een cellar in Vila Nova de Gaia, en het labyrint van Aliados naar São Bento. Eerste foto's hieronder, de uitgebreide Porto-reisgids heeft alle bezienswaardigheden met feitjes.
Na de drukte van Peneda, Braga en Porto, een dag zonder agenda. Strand voor de deur, koffie op de veranda, het zwembad in de tuin. 's Middags rustig de koffers terug pakken en de auto klaarmaken voor de lange rit morgen naar Otxandio in Baskenland. Geen kilometer rijden, geen kerk binnen, geen rij voor een terras.
Meer over de grote stadsuitstap: de uitgebreide Porto-reisgids heeft de hele geschiedenis, alle bezienswaardigheden met feitjes, eet-tips en een wandelroute voor de dagtrip. En voor de natuurdag: de reisgids voor Peneda-Gerês, met de Pedra Bela-wandeling die de ANWB aanraadt.
Een dorp van dertienhonderd zielen, geklemd tussen twee natuurparken. Eén nacht. Meer hoeven we niet.
Op donderdag 28 mei pakken we de auto in Apúlia, rijden langs de Atlantische kust omhoog, door Galicië en Cantabrië, en landen 's middags in Otxandio in Baskenland. Zeven uur rijden, ongeveer 700 km. Een lange dag, maar daarna is Bordeaux nog maar 470 km, en dat is morgen een rustige rit.
Otxandio is geen Bilbao en geen Salamanca. Het is een dorp van ~1.300 inwoners op de grens van twee natuurparken: Gorbeia aan de westkant en Urkiola aan de oostkant, met de massieven Amboto en Gorbea als horizon. Sancho de Wijze van Navarra noemde het dorp al in de 12e eeuw, in de 13e eeuw kreeg het stadsrechten en was het een van de veertien plaatsen van de Heerlijkheid Vizcaya. Stenen huizen, een centraal plein, een kerk en bergen er omheen.
Inchecken na 14:00, koffers de trap op, en dan: niks moeten. Een wandeling over Plaza Andikoa, het centrale plein. Een biertje of een glas txakoli op een terras. Pintxos in een bar. Op tijd naar bed. Vrijdagochtend rond 12:00 weer in de auto.
Wie energie over heeft kan een wandeling de bergen in doen, het Parque Natural de Urkiola begint vrijwel buiten het dorp. Maar na een dag van zeven uur in de auto en met morgen nog Bordeaux voor de boeg, denken we eerder aan een lange douche dan aan een rugzak.
De voorlaatste dag. We hadden een terras langs de Garonne in gedachten en een glas Bordeaux. Het werd een paar uur in een gloeiend hete stad en een doorrit naar Châtellerault.
Op vrijdag 29 mei vertrekken we rond 12:00 uit Otxandio, rijden langs Bayonne en de Landes-kust omhoog, en zijn 's middags in Bordeaux. UNESCO-stad, beroemd om wijn en de Place de la Bourse met haar waterspiegel. Maar het is er zo benauwd warm dat we het na een paar uur voor gezien houden. Geen avond aan de Garonne dus, geen Miroir d'Eau bij avondzon. We stappen weer in en rijden ~3 uur door naar B&B Hotel Châtellerault, puur als tussenstop voor de nacht. Niets noemenswaardigs, en dat is precies wat het moet zijn: een kort bed om de rijdag van zaterdag iets korter te maken.
We pakten alleen het centrum mee. De rest blijft voor een volgende keer, en staat in de uitgebreide gids.
Meer over de stad waar we maar even waren: de uitgebreide Bordeaux-reisgids heeft de hele geschiedenis, alle bezienswaardigheden met feitjes en eet-tips. Foto's van onze paar uur volgen.
Acht uur snelweg, één tankbeurt, één maaltijd. De Schinkelweg op, motor uit, koffers naar binnen.
Zaterdag 30 mei rijden we vanuit Châtellerault langs Parijs, dwars door België, en eindigen rond etenstijd aan de Schinkelweg. Onderweg één serieuze tankbeurt bij Total in Briis-sous-Forge (vlak onder Parijs), een korte stop bij IKEA Gent voor balletjes en frieten, en daarna door tot thuis. Geen omweg, geen culturele plicht. Auto leeghalen, eerste was draaien, koffie zetten.
Elf dagen, vier landen, ruim 5.000 kilometer. De rest van het verhaal staat in de hoofdstukken hierboven.
Een korte set per land. Uitspraak hoeft niet perfect te zijn, de glimlach die je terugkrijgt is het hele punt.
